Month: September 2015

வெள்ளை யானை

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்களால் எழுதப்பெற்று 2014 ல் வெளிவந்த நாவல். 1800 களின் பிற்பாதியில் நடந்த ஐஸ் ஹவுஸ் போராட்டத்தை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்டது. ஏய்டன் என்னும் அயர்லாந்து நாட்டு பிரஜை இங்கிலாந்து அரசிற்காக சென்னையில் ராணுவ அதிகாரியாகப் பணி புரிகிறான்.

அக்காலகட்டத்தில் பிரிட்டீஷ் அரசின் பிற தேசத்துப் போர்களுக்காக இங்கிருந்து தானியங்கள் மிகப்பெரிய அளவில் ஏற்றுமதி செய்யப்படுவதால் மிகப்பெரிய அளவில் பஞ்சம் ஏற்பட்டு மக்கள் ஒருவேளை உணவுக்கே அல்லாடும் நிலையில் இருக்கிறார்கள். அப்பஞ்சத்தை தங்களுக்கு சாதகமாக உபயோகப் படுத்திக்கொள்ளும் பிரிட்டீஷ் அரசாங்கமும், தோட்ட முதலாளிகளும் மிகக்குறைந்த ஊதியத்திற்கு வேலையாட்களை வேலைக்கு அமர்த்துகின்றனர். அதாவது அரையணா ஒரு நாளைக்கு கூலி. அதற்கே மக்கள் வரிசையில் காத்துக்கிடக்கிறார்கள்.

vellaiyanai2

இந்த வாய்ப்பினால் பஞ்சத்தை அவர்கள் விரும்புகின்றனர். அத்தோடு அதனைப் போக்க முயற்சிக்கும் ஒரு சிலரது முயற்சிகளுக்கும் தடை போடுகின்றனர். இச்சூல்நிலையில் இயல்பாகவே அய்ர்லாந்து இங்கிலாந்து பேதமுள்ள சூழ்நிலையில் வளர்ந்தவனாகையால் ஏய்டனுக்கு இங்கு நடைபெறும் சுரண்டல்களும், அடிமைத்தனமும் மிகப்பெரும் வெறுப்பை உண்டாக்குகின்றன.

அப்போது சென்னையின் ஐஸ் ஹவுஸில் வேலையாட்களை அடித்து துன்புறுத்துவதைக் காணும் ஓர் சூழ்நிலை அவனுக்கு உருவாகிறது. அது அவனுடைய மனசாட்சியை உலுக்குகிறது. அதனால் அவர்கள் (ஐஸ் ஹவுஸ்) மீது நடவடிக்கை எடுக்கிறான். இந்த ஐஸ் ஹவுஸ் அமெரிக்க நிறுவனத்தால் நடத்தப்படுவதால் அவனுடைய அதிகார எல்லைக்குட்பட்டே நடவடிக்கைகளை எடுக்க முடிகிறது. அதனால் அவன் தனது மேலதிகாரிகளிடம் இப்பிரச்சினையை எடுத்துச் செல்ல நினைக்கிறான்.
vellaiyanai3

அவ்வாறு எடுத்துச் செல்வதற்கு இன்னும் பல தகவல்கள் தேவைப்படுவதால் மக்களின் பஞ்சத்தினையும் சுரண்டல்களையும் மேலும் அறிவதற்காக சென்னையிலிருந்து செங்கல்பட்டு வரை பயணம் செய்கிறான். அதில் அவன் அடையும் மனப்பிறழ்வுகளும் அவன காணும் காட்சிகளும் அவனை உலுக்குகின்றன. இறுதியாக ஏய்டன் தன்னுடைய அறிக்கையை சமர்ப்பிக்கிறான்.

இதற்கிடையில் ஆரம்பத்தில் அடிவாங்கிய வேலையாட்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள். இதனால் ஐஸ் ஹவுஸ் வேலையாட்கள் போராட்டத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள். இறுதியாக அப்போராட்டம் முற்றிலும் ஒடுக்கப்படுகிறது. மேலதிகாரிகளால் தென்காசிக்கு மாற்றப்படுகிறான் ஏய்டன். அத்தோடு நாவல் நிறைவு பெறுகிறது.

இந்நாவலின் சிறப்பென்பது பஞ்சம் பற்றிய வர்ணனைகள் மற்றும் அதற்கான காரணங்களை நாவலின் கதாபாத்திர‌ங்களே விளக்குவது. 1800 காலகட்டத்தில் நடந்த உண்மை சம்பவத்தினை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ளதால் அக்கால பஞ்சத்தைப் பற்றியும், பிரிட்டீஷ் அரசாங்கத்தின் சுரண்டல் பற்றியும் அறிந்து கொள்ளலாம். கண்டிப்பாக ஜெயமோகன் அல்லாமல் வேறு யாராவது எழுதியிருந்தால் சிறுகதையாக முடிந்திருக்க வேண்டிய நாவல். அவராலே இதனை நாவலாக்க முடிந்திருக்கிறது. வாசிக்க வேண்டிய நாவல்.

புகழுக்கு இருபடி முன்னால்

தான் வாழும் காலத்தில் புகழ் பெற்ற அறிஞர்கள், சிந்தனையாளர்கள் இவ்வுலகில் எத்தனை பேர்? வெகு சொற்பம். ஆனால் பிற்காலத்தில் அவர்கள் மறைந்த பின்னர் பல காலம் கழித்து அவர்களை இந்த சமூகம் புகழின் உச்சியில் கொண்டு சென்று வைத்துவிடுகிறது. இது ஏன் நிகழ்கிறது?
முதல் காரணம் அறிவியளாளர்கள் அல்ல‌து சிந்தனையாளர்கள் அவர்கள் வாழும் காலங்களில் மற்றவர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாதவர்களாக இருக்கின்றனர். ஏனெனில் அவர்கள் நிகழ்கால மக்களின் அறிவிற்கு புரியவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் எதனையும் விளக்குவதோ எழுதுவதோ இல்லை. தான் நினைக்கும் அல்லது அடைய விரும்பும் இலட்சியத்தை தன்னுடைய அறிவாலும், ஞானத்தாலும் எழுதுகிறார்கள்,விளக்குகிறார்கள். அதனைப் புரிந்து கொள்ள விரும்பும் ஒருவன் கண்டிப்பாக சற்றேனும் முயற்சி எடுத்துதான் அதனைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கும். ஆனால் இந்த மனிதன் என்னும் விலங்கிற்கு புதிதாக ஒன்றைக்க கற்பிக்க வேண்டுமென்றாலோ அல்லது தெரிவிக்க வேண்டுமென்றாலோ அதன் அறிவு நிலையிலிருந்து ஒரு படி அல்லது இரண்டு படிக்கு முன்னால் உள்ள ஒரு விஷயத்தை சொன்னால் மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்ளும். வெகு தூரத்திலுள்ள ஒன்றைப் பற்றிக்கூறினால் அதனை ஏற்றுக் கொள்ளாது.

இந்த அறிவியளாளர்கள் அல்ல‌து சிந்தனையாளர்கள் மிகவும் முற்போக்கான‌ கண்டுபிடிப்புகளையும், சிந்தனைகளயும் இக்காலத்தில் அறிவிக்கும் பொழுது நிகழ்கால மக்களுக்குப் புரிவதில்லை. அதனைப் புரிந்து கொள்ள அவர்கள் இன்னும் சில காலம் பயணம் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. அவர்கள் அந்த காலத்தை அடைந்த பின்னரே அதனை உணர்ந்து கொள்கின்றனர். அப்போது அந்த சிந்தனையாளன் இருப்பதில்லை. எந்த ஒரு ஆய்வாளனும் அல்லது சமூகத்தில் முன்னகர்பவனும் இந்த புகழை உண்மையில் விரும்புவதில்லை. சரி ஏன் ஒரு சிலருக்குப் புரியும் ஒரு தகவல் ஒட்டு மொத்த சமூகத்திற்கும் புரியாமல் போகிறது. இதற்கான காரணம் எளிது. இந்த மானுட உயிரினம் தான் அறிபவற்றின் வழியாகவே தன்னுடைய அறிவைப் பெருக்கிக் கொள்கிறது. அந்த அறிவியலாளர்களும் சிந்தனையாளர்களும் தொடர்ந்த வாசிப்பின் வழியாகவும், அனுபவத்தின் வழியாகவும் தன்னுடைய முன்னகர்வை விரைவு படுத்துகிறார்கள். மீண்டும் மீண்டும் புதிய வாசிப்புகளையும் அறிவுகளையும் அதிகரித்துக்கொண்டே செல்கின்றனர்.

ஒரு கட்டத்தில் அவர்கள் வாழும் உலகு என்பது ஒரு சராசரி மனிதனின் உலகிலிருந்து மிகவும் முன்னே இருக்கின்றது. ஏனையவர்கள் அத்தகைய முயற்சி ஏதும் இல்லாததால் தங்களுடைய இடத்திலேயே இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் கூட ஒரு கட்டத்தில் கட்டாயத்தின் காரணமாக தங்களை சற்றே முன்னோக்கிக் கொண்டு செல்கிறார்கள். சிலர் தங்களால் தங்களுடைய சோம்பேறித்தனத்தை விட முடிந்த அள‌விற்கு முன்னேறி ஓர் இடத்தை அடைகிறார்கள். இதில் இடை நிலையை அடைபவர்கள் புதிய சிந்தனைகளையும் கண்டுபிடிப்புகளையும் மீதமுள்ளவர்களுக்கு எடுத்துச் செல்லும் பாலமாக இருக்கிறார்கள். இவர்கள், தான் வாழும் காலத்தில் பெரும் புகழ் அடைகிறார்க‌ள். உதாரணமாக முதன் முதலாக சாட்டிலைட் தொழில்நுட்பத்தைக் கண்டறிந்த ஒரு அறிவியலாளரை விட அதனை ஒரு தொலைக்காட்சிக்கான ஊடகமாக உபயோகிக்கும் ஒருவன் பெறும் புகழ் அதிகம்.

இந்த ஒட்டுமொத்த மனித சமூகத்தில் 2 விழுக்காடு மக்களே முற்றிலும் புதிய கண்டுபிடிப்புகளை எல்லாத் துறையிலும் நிகழ்த்துகிறார்கள் என்பதே வரலாற்று உண்மை. ஏனைய பிறர் அவற்றை பின் தொடர்வதை மட்டுமே செய்கிறார்கள். ஆனால் அந்த 2 விழுக்காடு மக்கள் மீதமுள்ள 98 விழுக்காட்டிலிருந்தே மேலே வருகிறார்கள். நாம் அந்த 98 ல் இருக்கலாம், அல்லது அதிலிருந்து படிப்படியாக முன்னேறி அந்த இரண்டு விழுக்காட்டை அடையலாம். அது எது என்பதனை நாம்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.