Month: January 2016

மஞ்சு விரட்டு

நான் சென்ற வருடம் (2015) பொங்கல் முடிந்ததும் எழுதிய ஓர் கட்டுரை. இன்றும் அதே நிலைதான்.

மஞ்சு விரட்டு இப்போதைக்கு இல்லை. முடிவாகிவிட்டது. பொங்கல் சமயத்தில் வழக்கம் போல அனைத்துக் கட்சிகளும், சில சாதி அமைப்புகளும் குரலெழுப்பிவிட்டு தங்களின் அடுத்த வேலையைப் பார்க்கப் போய்விட்டார்கள்.ஒருவேளை இவ்வழக்கு சுப்ரீம் கோர்ட்டில் மீண்டும் விசாரணைக்கு வரும்பொழுதோ அல்லது வேறு ஏதும் அறிக்கை விடுவதற்கு இல்லையெனும்போதோ களத்தில் இவர்களின் குரலைக் கேட்கலாம். பொங்கல் சமயத்திலேயே இப்பதிவை எழுதியிருந்தால் வழக்கம் போல வெற்றுக்கூச்சலாகவே போயிருக்கும் என்பதால் இப்பொழுது இடுகிறேன்.

ஒன்று தமிழக அரசியல் கட்சிகள் இந்த விஷயத்தில் ஒன்றும் செய்ய மாட்டார்கள். அதீத மக்கள் வெறுப்பு ஏற்படும் பொழுதுமட்டும் தீவிரமாக இருப்பது போலக் காட்டிக்கொள்வார்கள். திமுக, அதிமுக, காங்கிரஸ், பாஜக, பாமக, விடுதலை சிறுத்தைகள், தேமுதிக, கம்யூனிஸ்ட் என யாரும் விதிவிலக்கல்ல. பிரச்சினை பெரிதாகும்போது மட்டும் உள்நுழைந்து முடிந்தவரை அரசியல் மட்டும் செய்துவிட்டுப் போவார்கள். இவர்களின் அரசியல் காரணங்களுக்காக ஏதாவது நல்லது நடந்தால் உண்டு. இல்லையேல் மற்றவர்களைக் குறை கூறிவிட்டு அடுத்த விஷயத்துக்கு போய்விடுவார்கள். அதனால் அரசியல் சாராத ஏதாவது ஒரு பொதுநல அமைப்போ, தன்னார்வ இயக்கமோ,இதில் தீவிரமாக ஈடுபட்டு பொதுமக்களிடம் எடுத்துச் சென்றால் மட்டுமே அரசும், அரசியல் கட்சிகளும் இதில் ஆர்வம் காட்டும். இதுவே இப்போதைக்கு சாத்தியமெனத்தோன்றுகிறது.

அதிலும் உள்ள சிக்கல் என்னவென்றால் அப்படிப்பட்ட ஏதோ ஒர் அமைப்பின் முயற்சியாலேயே இந்த மஞ்சுவிரட்டு இன்று நிறுத்தப்படும் நிலைக்கு வந்துள்ளது. அவர்கள் மீதும் முற்றிலுமாக குற்றம் சொல்ல முடியாது. அவர்கள் அவ்வாறு கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள், அல்லது புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களில் 10 விழுக்காடு நபர்கள் கிராமங்களில் இருந்து வந்தவர்களாக இருந்தால் அதிசயம். அவர்களுக்கு தெரிந்த தகவல்களின் அடிப்படையிலேயே இந்நிகழ்வைப் புரிந்து கொண்டுள்ளார்கள். மஞ்சு விரட்டை நேரலையில் பார்த்து கண்ணீர் வடிப்பவர்கள். அந்த நேரலை பணத்திற்காக தொலைக்காட்சிகள் ஒளிபரப்பக்கூடியவை. அவர்களைப் பொறுத்த வரையில் காளை துன்புறுத்தப்படுகிறது. அதனைத் தடுத்து நிறுத்தவேண்டும் என்பதே. வழக்கு தொடுக்கிறார்கள். தடை வாங்குகிறார்கள். ஒளிபரப்பிய தொலைக்காட்சியோ அடுத்த ஒளிபரப்புக்கு சென்று விடுகிறது. விவசாயிக்கே அடி.

தனக்கு சாப்பிட எதுவும் இல்லையென்றாலும் கூட மாட்டுக்காக புண்ணாக்கும் பருத்திக்கொட்டையும் வாங்கிவரும் பலரை கண்கூடாகக் கண்டிருக்கிறேன். தான் வளர்க்கும் மாட்டிற்கு பெயர் வைத்திருப்பார்கள், வீட்டில் ஒருவ‌னைப் போலவே பாவிப்பார்கள். ‘செவலையனக் கொண்டுபோய் தண்ணிகாட்டிகிட்டு வாடா’ என்பது போன்றவற்றை தினம் நூறு தடவைக் கேட்டிருக்கிறேன். அவர்களுக்கு மாடும், மனிதனும் வேறல்ல. மாடு போல் வேலை செய்வார்கள், மாட்டை பிள்ளையாகக் கருதுவார்கள்.

மாட்டை குளிப்பாட்டி சந்தனம், குங்குமம் இட்டு மாலை அணிவித்து பொங்கல் கொடுத்து கோவிலின் மஞ்சுவிரட்டு திடலுக்கு அழைத்துவருவார்கள். அவர்களுக்கு அதுதான் வாழ்க்கை.அவர்களா மாட்டினை துன்புறுத்துவார்கள்?

மஞ்சு விரட்டு என்றதும் அலங்காநல்லூர், பாலமேடு என்று பிரமாண்டமாகவே நினைக்கிறார்கள் ஆர்வலர்கள். வேண்டியதில்லை. மிகச் சிறிய அளவில் அந்தந்த கிராமத்து மாடுகளைக் கொண்டு நடத்தப்படும் மஞ்சு விரட்டுகளே அதிகம். அவர்களால் தான் மஞ்சு விரட்டு உயிர்ப்போடு இருந்தது. அவர்களுக்கு தங்கள் தரப்பினை விவாதிக்க தெரியாது. அரசு என்ன சொன்னாலும் தன்னளவிலோ, வீட்டளவிலோ புலம்பிவிட்டு ஏற்றுக்கொள்வார்கள். இதுவே ஒரு நகர வாழ் மக்களின் பழக்கவழக்கத்தில் இவர்கள் குற்றம் சொல்லட்டும். ஆயிரம் பேர் வழக்கு தொடர்வார்கள், கட்டுரை எழுதுவார்கள். அதனால் அங்கெல்லாம் விட்டுவிட்டு விவசாயியின் வயிற்றில் அடிப்பார்கள், கிராமத்தில் தாங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாகக் கொண்டாடி வந்ததை தலைநகரிலிருந்து நிறுத்தி விடுவார்கள்.

என்ன செய்வான் அவன்? வாதாட மாட்டான், கட்டுரை எழுத மாட்டான். ‘அரசாங்கம் தடை விதிச்சிடுச்சு’ என்ற எளிமையாகக் கடந்து செல்வான். இருக்கும் மாடுகளை விற்பான். யாராவது கேரளாவிலிருந்தோ, ஆந்திராவிலிருந்தோ வந்து காளையை அடிமாட்டிற்காக‌ வாங்கி செல்வார்கள். ஆர்வலர்கள் அங்கேயெல்லாம் செல்ல மாட்டார்கள். ஏனென்றால் மாட்டுக்கறி சாப்பிடுபர்கள் உலகெல்லாம் உண்டு. சண்டைக்கு வந்து விடுவார்கள். இவர்கள் கிராமத்தில் காளையை தன் பிள்ளையெனக் கருதும் விவசாயியிடம் தன் கருத்துப்புலமையெல்லாம் காட்டுவார்கள். அவன்தானே திருப்பி சண்டைக்கு வரமாட்டான்? விடுங்கள் இன்னும் கொஞ்சபேர்தான் இருக்கிறார்கள். அவர்களையும் கொன்று விடுவோம்.

புதிய தலைமுறை வார இதழில்

நான் எழுதிய இந்திய உளவுத்துறை எவ்வாறு செயல்படுகிறது புத்தக விமர்சனம் புதிய தலைமுறை 31 டிசம்பர் தேதியிட்ட வார இதழில் வெளிவந்துள்ளது. அக்கட்டுரை.

Raa book review

ஒற்றும் உரைசான்ற நூலும் இவையிரண்டும்
தெற்றென்க மன்னவன் கண்

என்பது வள்ளுவர் வாக்கு. அதாவது நேர்மையும் திறனும் கொண்ட ஒற்றரும், நீதியுரைக்கும் அறநூலும் ஓர் அரசின் கண்களாகக் கருதப்பட வேண்டும். அவ்வாறு இருக்கும் பட்சத்திலேயே ஓர் அரசு சிறப்பாகச் செயல்பட முடியும். ஆம் இன்றும் அதுதான் நிலை. கடந்த 50 ஆண்டுகால வரலாற்றை சற்றேனும் நோக்கும் எவர் ஒருவரும் ஒரு நாட்டிற்கு ராணுவ பாதுகாப்பு எத்தனை முக்கியமானதோ அந்த அளவிற்கு உளவு நிறுவனமும் முக்கியமானது என்பதை எளிதில் அறியலாம். உளவு நிறுவனங்களின் தேவை முதல் மற்றும் இரண்டாம் உலகப்போர்களுக்குப் பின்னர் அதீத முக்கியத்துவம் பெற்றது. அத்தகைய பணியை செய்யும் இந்திய அரசின் அதிகாரப்பூர்வ ஓர் அமைப்பே ரா. அவ்வமைப்பினுடைய கடந்த கால அரசியல் நடவடிக்கைகள், வெளிநாட்டு உறவு, வெளிநாட்டு கொள்கைகள், எல்லைப் பாதுகாப்பு, பொருளாதாரம் போன்றவற்றில் ராவின் பங்களிப்புகளை விளக்கும் புத்தகம் ‘இந்திய உளவுத்துறை RAW எவ்வாறு இயங்குகிறது?’. குகன் அவர்களால் எழுதப்பெற்றது.1920 களில் ஆங்கில அரசுக்கு எதிரான சுதந்திரப் போராட்டங்கள் வலுப்பெற்றிருந்தமையால் இந்தியத் தலைவர்கள் மற்றும் போராட்டக்காரர்களின் செயல்பாடுகளை முன் கூட்டியே அறிந்துகொள்ளவும் அதனை முறியடிக்கவும் 1921 ல் பிரிட்டீஷ் அரசு இந்திய புலனாய்வு அமைப்பு (Indian Political Intelligence) என்ற அமைப்பை உருவாக்கியது. இந்த அமைப்பு ஆங்கிலேய அரசுக்கு மிகவும் தேவையானதாக இருந்தது. அவ்வமைப்பு அரசுக்கு எதிராக செயல்படக்கூடியவர்களின் உளவுத்தகவல்களை திரட்டி அரசுக்கு அளித்து வந்தது.

பின்னர் 1947 ல் இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற பின்னர் இந்த அமைப்பு மத்திய அரசின் உள்துறை அமைச்சகத்தின் கீழ் இன்டெலிஜன்ஸ் பீரோ (Intelligence Bureau) என்ற பெயரில் இணைக்கப்பட்டது. அதன் முதல் தலைவராக சஞ்சீவி பிள்ளை பொறுப்பேற்றார். மகாத்மா காந்தியின் படுகொலைக்குப்பிறகு அதன் தலைவராக பி.என்.முல்லிக் பொறுப்பேற்றார். அதுவே உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு உளவுப் பணிகளை மேற்கொண்டு வந்தது. ஐபி அதிகாரிகள் இந்தியாவைச் சுற்றியுள்ள சீனா, பர்மா,இலங்கை போன்ற எல்லை நாடுகளிலும், ஐரோப்பாவிலும் ரகசியமாக உளவுத்தகவல்களைத் திரட்டி வந்தனர்.

சுதந்திரம் அடைந்த முதல் இருபதாண்டுகளில் இந்தியா உள்கட்டமைப்பு, நீர்ப்பாசனம், மின் உற்பத்தி, விவசாயம் போன்றவற்றில் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. அதிக கவனம் என்பதனை விட முழுக்கவனம் என்பதே பொருத்தமானதாக இருக்கும். ஏனெனில் அக்காலகட்டத்திலேயே இந்தியாவின் அடிப்படைகள் கட்டமைக்கப்பட்டன. பிரதமர் நேருவும் வளர்ச்சியிலேயே அதிக கவனம் செலுத்தினார். சீனா மற்றும் பாகிஸ்தானோடு எல்லைகளில் பிரச்சினை இருந்தாலும் அது போர் வரை செல்லாது என நேரு உறுதியாக நம்பினார். அதனை அவர் பல உரைகளில் வெளிப்படுத்தவும் செய்தார். அதற்கு முக்கிய காரணங்களில் ஒன்று சீனாவின் போர் திட்டமிடல் தொடர்பான எந்த வித தகவல்களும் ஐபியிடமிருந்து அரசுக்கு வரவில்லை. ஆனால் அதற்கான விலையை இந்தியா கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. 1962 ல் சீனா இந்தியா மீது படையெடுத்தது. ஒருவேளை இந்தியாவுக்கு முன்கூட்டியே தகவல் கிடைத்திருந்தால் தயாராக இருந்திருக்கலாம், அல்லது மேற்குலக நாடுகளிலிருந்து ஆயுத உதவி பெற்றிருக்கலாம்.  ஆனால் முடியாமல் போய்விட்டது.அதனைத் தொடர்ந்து 1965 ல் பாகிஸ்தான் படையெடுப்பு. இந்த இரு போர்களின் போதும் சரியான உளவுத்தகவல்களை ஐபியால் திரட்ட முடியாததால் அப்போர்களில் இந்தியாவுக்கு பின்னடைவு ஏற்பட்டது.

அதனால் உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு உளவு செயல்பாடுகளை பிரித்து தனி அமைப்பினை உருவாக்குவது என்று 1968 ஆம் ஆண்டு அன்றைய பிரதமரான இந்திரா காந்தி தலைமையிலான அரசால் முடிவு செய்யப்பட்டு ரா உதயமானது. அதன்படி உள்நாட்டு உளவினை ஐபியும் வெளிநாட்டு உளவினை ராவும் செய்வது எனத் தீர்மானிக்கப்பட்டது.

இந்திய ராவின் முக்கியமான வேலைகள், அண்டை நாடுகளில் நடைபெறும் அரசியல் ராணுவ மாற்றங்களைக் கண்காணிப்பது, கம்யூனிஸ்ட் நாடுகளின் வளர்ச்சியைக் கண்காணிப்பது, சீன,பாகிஸ்தான் ராணுவத்தினுடைய நவீன ஆயுதங்களைக் கண்காணிப்பது, சர்வதேச நாடுகளில் வாழக்கூடிய இந்திய சமூகத்தினைப் பயன்படுத்தி அந்தந்த நாடுகளில் இந்தியாவுக்கு சாதகமான அரசியல் அழுத்தங்களை உருவாக்குவது, மற்ற நாடுகளின் உளவு நிறுவன‌ங்களில் ஊடுருவி அவற்றின் செயல்பாடுகளைக் கண்டறிவது போன்றவை. ராவின் தகவல்களுக்காக அவசியம் ஏற்பட்டால் முறைகேடான வழிகளிலும் தகவல் திரப்படும். பொதுவாக உளவு அமைப்புகளிலுள்ள முரண்பாடு என்பது எந்த உளவு அமைப்பும் மற்ற எந்த உளவு அமைப்பையும் முழுமையாக நம்பி விடாது. ஒரு உளவாளி மற்றொரு உளவாளியை கூட முழுமையாக நம்பிவிடக்கூடாது. இதுவே அவர்களுக்கான ஆரம்பப் பாடம். உதாரணமாக ராவுக்கு ஆரம்ப காலங்களில் அமேரிக்காவின் உளவு அமைப்பான சி.ஐ.ஏ பயிற்சி அளித்தது. அதே சி.ஐ.ஏ பாகிஸ்தானின் ஐ.எஸ்.ஐக்கும் பயிற்சி அளித்தது.

தனக்குத் தேவையான தகவல்களை ரா பல்வேறு வழிகளில் திரட்டுகிறது. Human Intelligence, Signal Intelligence, Financial Intelligence, Open Source Intelligence, Cyber Intelligence, Geo-spatial Intelligence என பல்வேறு தகவல்களுக்கு தனிப்பட்ட அதிகாரிகள் நியமிக்கப்பட்டு தகவல்கள் திரட்டப்பட்டு அதன் அடிப்படையில் ராவின் அடுத்த செயல்பாடு நிர்ணயம் செய்யப்படுகிறது. ரா நேரடியாக பிரதமருக்குக் கட்டுப்பட்டது. ராவிற்கு தகவல் அறியும் உரிமைச்சட்டத்தில் இருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. அதனால் அதன் செயல்பாடுகளைத் தனி நபர் கேள்வி கேட்க முடியாது.

ராவின் முக்கிய சாதனைகள்:

இந்தியாவுக்கு இருபுறமும் பாகிஸ்தான் இருந்தது. கிழக்கு மற்றும் மேற்கு பாகிஸ்தான்கள். அதனால் இந்தியா தன் இருபுறமும் ஓர் எதிரியை சந்திப்பது இந்தியாவுக்கு பாதுகாப்பானதாக இருக்காது என ரா எச்சரித்திருந்தது. அதனால் கிழக்கு பாகிஸ்தானிலிருந்து பங்களாதேசத்திற்கு சுதந்திரம் வாங்கித் தருவதற்காக உதவி செய்ய இந்தியா நினைத்தது. அதனால் பங்களாதேஷில் நடைபெற்ற சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கு இந்தியா மறைமுகமாக ஆதரவளித்தது. அதன் ஒரு பகுதியாக பாகிஸ்தான் விமானங்கள் இந்தியா மீது தடை விதிக்க திட்டமிடப்பட்டது. அதன் மூலம் மேற்கு பாகிஸ்தானிலிருந்து கிழக்கு பாகிஸ்தானுக்கு ராணுவ உதவிகள் உடனடியாகக் கிடைப்பதைத் தடுத்துவிட‌ முடியும். அப்படி செய்துவிட்டால் பாகிஸ்தான் ஆப்கானிஸ்தான்,சீனா அல்லது இலங்கை வழியாகவே கிழக்கு பாகிஸ்தானுக்கு செல்ல முடியும். ஆனால் என்ன காரணத்தை சொல்லி தடைவிதிப்பது? இந்த பணி ராவிடம் ஒப்ப‌டைக்கப்பட்டது.

1971 ல் கங்கா என்னும் பெயர் கொண்ட இந்திய விமானம் ஹசிம் குரேஷி மற்றும் அஷ்ரஃப் என்பவர்களால் கடத்தப்பட்டது. டெல்லி பதறியது. கடத்தியவர்கள் பாகிஸ்தானிடம் தங்கள் விமானத்தை இறக்க அனுமதிக்க வேண்டும் என்று வேண்டினர். இந்தியாவுக்கு எதிரானவர்களுக்கு அடைக்கலம் தருவது பாகிஸ்தானுக்கு இனிப்பான விஷயம். அனுமதியளித்தார்கள். பாகிஸ்தானின் லாகூரில் விமானம் இறக்கப்பட்டது. இப்போது இந்தியா பாகிஸ்தானின் ஐ.எஸ்.ஐ யே இதற்து காரணம் என்றது. சில நாட்களில் பயணிகள் விடுவிக்கப்பட்டு அந்த விமானம் தீக்கிரையாக்கப்பட்டது. இந்தியா இதனை உலகுக்கு எடுத்துக்காட்டியது. ஓர் இந்திய விமானம் எரிக்கப்பட்டுள்ளது, அதுவும் பாகிஸ்தானில். இந்தியா மீது பாகிஸ்தான் விமானங்கள் பறக்க இந்திரா காந்தி தடை விதித்தார். ஐ.எஸ்.ஐக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஐ.எஸ்.ஐயும் உலக அளவில் மிகச்சிறந்த உளவு நிறுவனமே. பின்னர் அது கடத்தியவர்களை விசாரித்ததில் தெரிந்தது கடத்தியவர்கள் இந்திய ரா உளவாளிகள் என்று. விளைவு பங்களாதேஷ் சுதந்திரம்.

இதனைப்போலவே சிக்கிமை இந்தியாவோடு இணைத்தது, 1974 பொக்ரான் இந்திய அணு ஆயுத சோதனையை ரகசியமாக அமெரிக்காவுக்குக் கூட தெரியாமல் நடத்திக்காட்டியது, 1988 ல் பாகிஸ்தானின் ராணுவ சேமிப்பு கிடங்கில் வெடிவிபத்து ஏற்படுத்தியது, 1998 ல் மீண்டும் அணு ஆயுத சோதனை நடத்தியது, இலங்கை, மாலத்தீவுகளிலும் இந்தியாவுக்கு ஏற்ற அரசியல்  மாற்றங்களை நிகழ்த்துவது, இந்தியப்பொருளாதாரத்தை சீர்குழைக்க நினைக்கும் கள்ள நோட்டுப் புழக்கத்தின் வேரினைக் கண்டறிந்து ஒழிப்பது என ராவின் பங்கு சுதந்திர இந்தியாவில் முக்கியமானது.

பின்னடைவுகள்:

1970 களின் பிற்பாதியில் இந்திரா காந்தியின் வெற்றி செல்லாது என நீதிமன்றம் அறிவித்ததைத் தொடர்ந்து அவசர நிலைப் பிரகடனம் செய்தார். அதனைத் தொடர்ந்து நடந்த தேர்தலில் தோல்வியடைந்தார். அதன் பின்னர் வந்த மொரார்ஜி தேசாய், நெருக்கடி காலகட்டத்தில் இந்திராகாந்தி தன் அரசியல் எதிரிகளைப் பழிவாங்க உளவு அமைப்புகளை  பயன்படுத்தினார் எனக் கூறி உளவு அமைப்புகளின் தலைவர்களை மாற்றினார். ராவுக்கான நிதியைக் குறைத்தார். ராவுக்கான முக்கியத்துவம் குறைக்கப்பட்டது. இக்காலகட்டம் ராவுக்கான சோதனைக்காலமாக இருந்தது. பின்னர் இரண்டு ஆண்டுகளில் மொரார்ஜி தேஜாய் அரசு கவிழ்ந்தது, அதன் பின்னர் ஆட்சியமைத்த சரண்சிங் அரசும் நீடிக்கவில்லை. பின்னர் 1980 தேர்தலில் மீண்டும் பெரும்பான்மை பெற்று இந்திரா காந்தி பிரதமரானார். ரா மீண்டும் புத்துயிர் பெற்றது.

பிழைகள்:

ராவின் செயல்பாடுகள் சிறப்பாக இருப்பினும் சில சம்பவங்களில் அவர்களும் கோட்டை விட்டார்கள். உதாரணமாக சீக்கியர்களின் பொற்கோவிலுக்குள் ராணுவம் நுழைந்து தாக்கியது போன்ற நடவடிக்கைகள் இந்தியப் பிரதமரின் உயிரையே குடிக்கும் அளவிற்கு சென்றன. கனீஷா குண்டுவெடிப்பு சம்பவமும் அதன் தொடர்ச்சியே. மும்பைக் குண்டுவெடிப்பு மற்றுமோர் கருப்புப்பக்கம்.

அவர்களின் வெற்றியில் பெருமைப்பட்டுக்கொள்ளும் நாம் அவர்களின் தோல்விகளையும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். ஏனெனில் என்னதான உலகின் வல்லமை படைத்த சி.ஐ.ஏ வாகவே இருந்தாலும் அவர்களாலேயே 09/11 தாக்குதலைத் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. இப்போது எதிரி அணியில் இருப்பவர்களும் உளவாளிகளுக்கு சற்றும் சளைத்தவர்களாக இல்லை என்பதே உண்மை.

ராவின் செயல்பாடுகள் முற்றிலும் ரகசியமானவை. தன்னுடைய தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ளவும் கூடாது, வெற்றியையும் கொண்டாடவும் கூடாது. ஒரு மிகப்பெரும் ஆபத்தை வெற்றிகரமாக முறியடித்துவிட்டிருந்தாலும் அதனைப்பற்றி எதுவும் பேசாமல் அடுத்த வேலைக்கு சென்று விட வேண்டும். சில சமயங்களில் தங்களுடைய உளவு அதிகாரி மாட்டிக்கொண்டு விட்டால் அவர் யாரென்றே எங்களுக்குத் தெரியாது என்று கூற வேண்டியிருக்கும். உதாரணம் ரவீந்தர் கௌசிக்.

கடந்த 47 ஆண்டுகால செய்திகளின் அடிப்படையிலேயே ராவின் செயல்பாடுகளை நாம் ஒரளவிற்கு அறிந்துகொள்ள முடியும். மற்ற நாடுகளின் உளவு நிறுவன‌ங்கள் ராவின் மீது வைக்கும் குற்றச்சாட்டுகள், நீண்ட காலம் கடந்த பின்னர் வெளிவரும் தகவல்கள் போன்றவற்றின் அடிப்படையில் குகன் ராவைப்பற்றி இப்புத்தகத்தில் விளக்கியுள்ளார். இந்திய உளவு அமைப்பு மற்ற நாடுகளின் எந்தெந்த நடவடிக்கைகளைக் கவனிக்கிறது, அதற்கான உளவு ஆட்களை எவ்வாறு தேர்வு செய்கிறது, மற்ற நாடுகளின் உளவு நிறுவனங்களோடு எப்படிப்பட்ட உறவைப் பேணுகிறது எனப் பல விவரங்கள் இப்புத்தகத்தில் உள்ளன. உதாரணமாக இந்திய ரா அமைப்பிற்கு ஆட்கள் நேரடியாகத் தேர்வு செய்யப்படுவது கிடையாது. மற்ற பிரிவுகளில் சிறப்பாகப் பணியாற்றும் நபர்கள் கருத்தில் கொள்ளப்பட்டு அவர்கள் ரகசியமாக வேலைக்கு அமர்த்தப்படுவார்கள். பெரும்பாலும் ஐபி, ராணுவத்திலிருந்தே ஆட்களை முக்கியமான பணிகளுக்குத் தேர்வி செய்வார்கள். அதன் முக்கியமான காரணம் ஒருவேளை எதிரியிடம் அகப்பட்டுக்கொண்டால் எந்தத் தகவலையும் அளிக்கமுடியாமல் இருக்கக் கூடிய பயிற்சி அவர்களுக்கு ஏற்கனவே அளிக்கப்பட்டிருக்கும் என்பதுதான். அத்தோடு பல்வேறு சோதனைகளுக்குப் பிறகே ஒரு ரா அதிகாரியைத் தேர்வு செய்வார்கள் என்பது போன்றவை.

ரா அமைப்பைப் பற்றியோ இல்லை உலக உளவு அமைப்புகளைப் பற்றியோ தெரிந்து கொள்ள விரும்புவோர் வாசிக்க வேண்டிய ஆரம்பமாக இப்புத்தகத்தினைக் கொள்ளலாம்.

நன்றி.

தேவை பஜ்ரங்கி பைஜான்கள்

சமீபத்தில் மீண்டும் ஒருமுறை பஜ்ரங்கி பைஜான் திரைப்படத்தை பார்த்தேன். ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்திற்கு இந்திய சினிமா ஆற்றிய பயன் என்று பார்த்தால் அதிகபட்சம் ஐந்து விழுக்காட்டுக்கும் குறைவே என்பது என் எண்ணம். 95 விழுக்காடு சீர்கேடே. இது இல்லையென்றால் செழிப்போடு இருந்திருப்போம் என்ற பொருளிலல்ல, இல்லாமலிருந்திருந்தால் இத்தனை விரைவாக இத்தனை மோசமாக ஆகியிருக்க மாட்டோம் என்ற பொருளில். சமூகத்தின் பெரும்பகுதி சீரழிந்து விட்டது என்ற பொருளில‌ல்ல, சீரழிவின் பெரும்பகுதி சினிமாவால் என்ற பொருளில்.

நூற்றில் ஐந்து திரைப்ப‌டங்கள் சமூகத்தின் மேம்பாட்டிற்கான படங்களாகவோ, யதார்த்தவாத‌ படங்களாகவோ இருக்கின்றன. மற்றவையெல்லாம் சிரங்கை சொறியும் திரைப்படங்கள்.பஜ்ரங்கி பைஜான் அந்த ஐந்து விழுக்காட்டிற்குள்ளான‌ ஓர் திரைப்படம். இத்திரைப்படத்தினை ஏன் ஐந்திற்குள் உள்ள படைப்பு என்கிறேன் என்றால் படத்தின் மையக்கரு. அதாவது பாகிஸ்தானிலுள்ளவர்களை எதிரியாகப் பார்க்கவேண்டியதில்லை. அங்கும் நம்மைப் போலுள்ளவர்கள் இருக்கிறார்கள், இங்கும் அவர்களைப் போலுள்ளவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

இரண்டு காரணங்கள்.

முதலாவது தனி மனித செயல்பாடுகளைக் கொண்டு ஒரு தேசத்தையே வெறுப்பது என்பது முற்றிலும் நம்மைத் தனிமைப்படுத்தவே செய்யும். அப்படி வெறுத்துக்கொண்டே சென்றால் கடைசியில் நான் என்னும் நிலை வரை இந்த வெறுப்பு தொடரும். ஒரு வேளை அதனைத் தாண்டி நம்மையும் வெறுக்கும் நிலைக்கு கூட‌ செல்லலாம். இதனை நாம் ஏன் செய்ய வேண்டுமெனில் நம் தேசத்தினைப் பொறுத்தமட்டில் நடைமுறையில் சட்டத்தின் ஆட்சி நடைபெறவில்லை. பெரும்பான்மையின் ஆட்சிதான் நடைபெறுகிறது. பெரும்பான்மையென்பதாலேயே எப்பொழுதுமே அது சரியாக இருக்க வேண்டியதில்லை. அதனால் அந்தப் பெரும்பான்மையை ஓர் உன்னத நிலை நோக்கி நகர்த்த வேண்டிய நிலைமை ஓர் படைப்பாளிக்கு உண்டு. அந்தப் பெரும்பான்மையின் தற்போதைய நிலையையே மீண்டும் மீண்டும் சொறிந்து விட வேண்டியதில்லை.

இரண்டாவது ஒரு படைப்பாளி என்பவர் தன்னை இரு இடங்களில் நிலைப்படுத்திக் கொள்ளலாம். ஒன்று உன்னத லட்சியவாதத்தில், இரண்டு நிகழ்கால யதார்த்தவாதத்தில். அதாவது ஒருவர் உள்ளதை உள்ளபடியே அப்படியே படைக்கலாம். அது யதார்த்தம். அது அதற்குப்பிந்தைய காலத்திற்கான ஆவணம். இன்றைய நிலையை உள்ளது உள்ளபடியே எடுக்கக்கூடிய ஒரு திரைப்படம் சில நூறு ஆண்டுகள் கழித்து அக்கால கட்டத்தில் இருப்போருக்கு இன்றைய நிலையை துல்லியமாக அறிய உதவும். அல்லது ஒரு திரைப்படத்தை தான் விரும்பும் லட்சியவாதத்தின் அடிப்படையில் எடுக்கலாம். அது உண்மையாகவோ அல்லது தற்போதைய நிலையில் நடைமுறைச் சாத்தியம் இல்லாததாகவோ கூட இருக்கலாம். ஆனால் அது முக்கியமானது, ஓர் படைப்பாளி தான் விரும்பும் லட்சியவாதத்தினை தன் படைப்பில் காட்டும்பொழுது அது அதனை நோக்கிய மக்களின் பயணத்தினை விரைவுபடுத்துகிறது அல்லது அது தொடர்பான கருத்தாக்கம் இல்லாதவர்களிடத்தே ஒரு லட்சிய உலகை முன்வைக்கிறது.

சுருக்கமாக ஒரு யதார்த்த படைப்பு என்பது எதிர்கால சமூக‌த்தின் கடந்த காலத்திற்காக, ஒரு லட்சியவாத படைப்பு என்பது நிகழ்கால சமூகத்தின் எதிர்காலத்திற்காக.

ஆனால் ஓர் சமூகத்தினை ஆளும் அரசாங்கம் என்பது இதன் இடையிலேயே செயல்பட முடியும். அதாவது யதார்த்தவாதத்திற்கு மேலாக, லட்சியத்திற்கு கீழாக. சமூகத்தினை முதல் படிக்கட்டில் இருந்து மேலேயுள்ள படிக்கட்டுக்கு கொண்டு செல்லவேண்டியிருக்கிறது.

ஒருபக்கம் முற்றிலுமாக ல‌ட்சியத்தினை எடுத்துக்கொள்ளும் அரசாங்கம் முழுமையான நடைமுறை சாத்தியம் இல்லாமையால், சமூக அமைதியின்மைக்கு வழி வகுக்கிறது. மக்களை ஒருபடியிலிருந்து அடுத்த படிக்கு எடுத்துச் செல்வது பெரும்பான்மை சமூகத்திற்கு சாத்தியமாகிறது. அதுவே 10 படிகளைத் தாண்டச்சொல்லும்போது சாத்தியமில்லாததாகிறது.

மறுபக்கம் முற்றிலுமாக யதார்த்தத்தினை எடுத்துக்கொள்ளும் அரசாங்கம் சமூகத்தினை முன்னேற்ற முடியாமலாகிறது. சமூகம் முதல் படியிலேயே நின்றுவிடுகிறது.

இப்பார்வையிலேயே பஜ்ரங்கி பைஜான் திரைப்படத்தினை ஓர் லட்சியவாதப் படைப்பாக பார்க்கவேண்டியுள்ளது. அதிலுள்ளது போல் இன்றைய நிலையில் இல்லாமல் இருக்கலாம். அப்ப‌டைப்பிலுள்ள காட்சிகளெல்லாம் அவை சார்ந்த தொழில்களிலும், பதவிகளிலும் இருப்போருக்கு நகைப்புக்குரியதாககூட‌ இருக்கலாம். ஆனால் அது லட்சியவாதம். அருகருகே இருக்கும் இரு தேசமக்கள் இயல்பானவர்களாகவும், அன்பானவர்களாகவும் மற்றவர்களை அரவணைப்பவர்களாகவும் இருப்பதாகக் காட்டக்கூடிய ஓர் படைப்பு எந்த நிலையிலும் முக்கியமானதே. அதுவும் நமக்கு, மிகவும் முக்கியமானது.

இந்திய வரலாறு காந்திக்குப் பிறகு பாகம் 2

India After Gandhi புத்தகத்தின் தமிழ்ப்பதிப்பின் இரண்டாம் பாகம். இப்புத்தகம் 1960 களிலிருந்து தொடங்குகிறது. 1964 ல் பிரதமர் நேருவின் மறைவுக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட அரசியல் மாற்றங்கள், லால் பகதூர் சாஸ்திரி பிரதமரானது, அதனைத் தொடர்ந்து இந்திரா காந்தி பிரதமரானது, நேருவுக்கும் இந்திரா காந்திக்குமான முரண்பாடுகள், அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட அவசரநிலைப் பிரகடனம், நிலையில்லாத ஆட்சிகள், மீண்டும் இந்திரா காந்தி, அவரது இளைய மகன் சஞ்சயின் அரசியல் பிரவேசம், அவருடைய சறுக்கல்கள் மற்றும் மரணம், பின்னர் ஏற்பட்ட கலவரங்கள், இந்திரா காந்தியின் தோல்விகள், அதனால் இந்திரா காந்தி படுகொலை, அரசியலையே விரும்பாத ராஜீவ் காந்தி அரசியலுக்கு வந்தது, அவருடைய பொருளாதாரத்திட்டங்கள், விடுதலைப்புலிகள் மீதான செயல்பாடுகள், ராஜீவ் காந்தியின் மரணம் என சுதந்திர இந்தியாவின் பெரும்பாலான அனைத்து நிகழ்வுகளையும் முழுக்க முழுக்க ஆதாரங்களோடு மிக விரிவாக எழுதியுள்ளார் குஹா.

நான் ஏற்கனவே கூறியதுபோல ராமச்சந்திர குஹாவின் எண்ணங்களும் கருத்துக்களும் அல்ல இப்புத்தகம், கடைசி சில அத்தியாயங்கள் தவிர‌. அக்காலகட்ட விமர்சகர்களாலும், இந்திய வெளிநாட்டு பத்திரிக்கையாளர்களாலும், எதிர்க்கட்சியினராலும் எழுதப்பெற்ற கட்டுரைகள்,கடிதங்கள், அரசு உத்தரவுகள் போன்றவற்றின் அடிப்படையிலேயே இப்புத்தகம் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. அவற்றையெல்லாம் இக்காலத்திலிருந்து நோக்குவதால் அவற்றின் விளைவுகளையும் அறிய முடியுமென்பதால் அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி விளைவுகளோடு பொறுத்தி தந்திருக்கிறார் குஹா.

இறுதி சில அத்தியாயங்களில் இந்தியா இன்னும் ஒற்றை தேசமாக நீடித்திருப்பதற்கான காரணங்கள், அதன் பொருளாதார முன்னேற்றத்தின் காரணம், நடைபெற்ற ஏதோ செயல்களால் மறுபக்கம் ஏற்பட்ட பலன்கள், இந்திய சினிமாவின் வளர்ச்சி, தேச ஒற்றுமையில் அவற்றின் பங்கு என சிலவற்றில் தன் கருத்தினைப் பட்டியலிட்டுள்ளார். சுதந்திர இந்திய வரலாற்றினை அறிந்து கொள்ள விரும்பும் ஒருவர் கட்டாயம் வாசிக்க வேண்டிய நூல்.